Voor mij de eerste keer dat ik het NVVC bezocht, het tweejaarlijkse Nationaal Verkeersveiligheids Congres. Collega’s Erik Geerdes en Marc de Haan waren er al vaker. Als nieuweling vallen een aantal dingen op.

Ten eerste, het programma. Hoewel verkeersveiligheid maar een deel-onderwerp is van het vakgebied verkeer en vervoer, kan het NVVC een dag met heel veel informatie vullen. Naast het plenaire programma zijn er 3 rondes met elk 8 unieke sessies, waarbij in elke sessie het ontwerp van gemiddeld 3 tot 4 kanten wordt belicht: oftewel 80 inhoudelijke bijdragen!

Ten tweede, de deelnemers. Omdat verkeersveiligheid een specifiek onderwerp is, lijkt iedereen elkaar te kennen. En onder die bijna 400 (!) deelnemers veel organisaties en stichtingen, maar bijvoorbeeld relatief weinig (zo’n 25%) wegbeheerders (rijksoverheid, provincies, gemeenten en waterschappen).

Ten derde, hoog bezoek. Aangezien het NVVC wordt georganiseerd door ANWB, SWOV en VVN is het niet raar dat Arjel Woudstra, directeur Vereniging ANWB, Karla Peijs, voorzitter VVN en Fred Wegman, directeur SWOV, een toespraak houden. Maar ook onze minister, Melanie Schultz van Haegen komt de deelnemers toespreken en maakt de, helaas verslechterde, cijfers over het aantal doden en (zwaar)gewonden in het verkeer bekend.

Ten vierde, mee gaan met de tijd. Zoals elk zichzelf respecterend congres, heeft ook het NVVC een twitterverslag, overigens met tweet van collega Marc de Haan. En tijdens het programma konden we stemmen op stellingen. De mening van de aanwezige deskundigen werd bij die stellingen vergeleken met de mening van ‘de Nederlander’. Over het algemeen ontliepen die elkaar niet eens zo veel. Allemaal kenners?

Naast die opvallende zaken de conclusie dat verkeersveiligheid er toe doet: elke persoon die ten gevolge van een verkeersongeluk niet meer thuis komt of (zwaar)gewond raakt, is er een te veel. En wat zijn er veel mogelijkheden en initiatieven om daar aan te werken! Daar zit alleen ook een risico aan; enige coördinatie en afstemming is wellicht wenselijk. Want als we vanuit allerlei kanten en met allerlei initiatieven bezig blijven, houdt de verkeersdeelnemer dan nog wel het overzicht? En gebruiken we ieders kwaliteiten optimaal? Zo weet TeamAlert naar mijn idee de jongere goed te bereiken en aan te spreken, maar wordt hun expertise wel voor alle onderwerpen richting jongeren gebruikt? Een mooie uitdaging voor de toekomst!

En voor wie echt meer wil weten, de (inhoudelijke) bijdragen zijn te vinden op de site van het NVVC.